dinsdag 10 februari 2009

Bedreigde stad


De brutale en verregaande opstootjes en het vandalisme dat "allochtone" jongeren enkele keren aanbrachten en veroorzaakten in Antwerpen tijdens de voorbije maanden, o.m. op Oudejaarsdag, heeft bij vele, winkelende en wandelende Antwerpenaars, bij autochtone, Vlaamse mensen, niet alleen kwaad bloed gezet, maar ook een sfeer van angst gewekt, als die al niet bestond. Het eigen, "Vlaamse" stadsbestuur, evenals de andere "overheden" werken dit alles mee in de hand door hun laks optreden tegenover de zo geprezen en zelfs "onaanraakbare" vreemdelingen, die hier "te gast" zijn.

Terugdenkend aan de befaamde experimenteel-expressionistische dichtbundel "Bezette Stad" (1921) van Paul van Ostaijen (1896-1928), dringt in mijn geest de bedreiging zich op de voorgrond, eerder dan de bezetting. In deze tijd van toenemende misdadigheid en geweld, van vervreemding en verwarring, grijpt de jongste jaren een soort angstpsychose om zich heen. De voor een ruim deel door angstaanjagende gebeurtenissen, misdaden en gruweldaden beheerste hedendaagse filmwereld, waarmee de "nieuws-beelden" dikwijls gelijke tred houden en dikwijls ook op jongeren en kinderen worden losgelaten. In het onderwijs en in vele - gescheiden of losgeslagen - gezinnen, waar opvoeding tot -christelijke of humanitaire - waarden als liefde, schoonheid, voornaamheid, idealisme, volksverbondenheid en nationalisme nog nauwelijks of niet meer leven, dreigt de leegte, de onverschilligheid en een - vervangende - toegeeflijkheid aan anti-waarden, schijnwaarden en boosaardigheid... Veel van dit alles, vooral angst en vertwijfeling, heb ik suggestief samengebald in volgende recent gedicht, dat ook "Angst voor de eindtijd" zou kunnen heten:

Bedreigde stad
___________

Van groeiende angst is heel de stad doordrongen.
Ik voel het, als ik bij het venster sta.
Vrede en stilte zijn nu uitgezongen,
plezier en liedjes opgeborgen in een la.
Bedreiging is veel erger dan bezetting
die een gelauwerd dichter ooit bezong.
Rijst nog uit vreemde ziekte redding?
Keren wij ooit terug naar d'oude bron?
Is er nog terugkeer na verwarring en vervreemding?
Komt het Westen uit de chaos ooit weer thuis?
Eigen volk, taal en cultuur, het mild geruis
van de muziek uit 't hart der Lage Landen
zal lange jaren in herinnering branden.
Zij die w├ęten, dragen oud verdriet
om 't vrije Westen, dat zichzelf verliet
zoals de lemmingen in Noordse landen.
En als het Westen wijkt voor waanzin en terreur,
de primitieve Islam-Allah Christus zal vervangen,
wat dan met Liefde, Schoonheid, wierookgeur
die wijdde d'adel der Gregoriaanse zangen?

(Sprokkelmaand 2009)

zondag 1 februari 2009

Lichtmis

De mist van januari legt zich neer
en ligt, gespreid en kil over de velden.
't Is Lichtmis nu en lichte mist keert weer
om, koud en stil, de sprokkelmaand te melden.

De Moeder Gods verlaat, met een licht wenden
en 't Kindje op haar borst, het stille huis,
dat ademt door de geest van licht en lente,
die komen gaat als 't water bruist
door dooiend dal en waterval.

Krokus en blanke sneeuwklok gaan ontluiken
bij d' eerste voorjaarszoen, die op ons hart
een afdruk laat als rijm op tere struiken.
We zijn in winters hardheid nog verward

en kunnen lentes wonder nog niet vatten,
dat ons in licht en geur beroeren wil
en 't vroege groene waas laat spatten
zover ons oog kan reiken.

(Lichtmis 2008)
Borms Van Severen Van Wilderode Verschaeve Dietsland