Hoe ver het kan gaan, dat ontbreken en zelfs tegenwerken van de al zo zwakke Vlaams-nationale, volkse fierheid in dit landje...! Die broodnodige fierheid meldde ook al "afwezig" in het Anton van Wilderode- herdenkingscomité in zijn geboortedorp Moerbeke-Waas, toen dat enige tijd geleden besliste om niemand anders dan de... belgische premier Herman van Rompuy als spreker uit te nodigen bij het graf van de radicaal Vlaamsgezinde en wezenlijk anti-belgische dichter (tijdens de herdenking op zondag 28 juni e.k.), geboortedag van de poëet!! Waar halen ze het?, denkt zowat elk rechtgeaard mens. Algemeen menselijk en enigszins literair-historisch bekeken schijnt deze Van Rompuy wel enige bewondering voor de grote dichter, vertaler en literatuurkenner van Europees niveau aan de dag te leggen. Maar nu de man verleden jaar uit de oude kast werd gehaald om het al zo lang zieltogende, volksvreemde en Fransgezinde landje te "redden" is het absoluut absurd en provocerend voor elke bewuste Vlaming en zeker voor elke nationalist!! Een mogelijke verklaring dringt zich hier op: daar het provinciebestuur van Oost-Vlaanderen de inrichting van Van Wilderodes woonhuis in Moerbeke als letterkundig museum en ontmoetingscentrum op de lange baan schuift met drogredenen als "geen toeristische ligging" en "te klein" en met als werkelijke redenen het gebrek aan bereidheid - en aan geld? - om dit dierbare huis van onze voornaamste en grootste Vlaamse én ook Nederlandse dichter van de 20ste eeuw de eer te geven die het verdient, wordt er aangeklopt bij Van Rompuy, een oude CVP-krokodil... Bij het comité wordt dat ontkend, maar wie haalt dan zoiets in zijn hoofd? Bovendien is Van Rompuy een eerder zwak, niet Vlaams- én niet dichterlijk bevlogen spreker! Op die manier worden de Vlaamsbewuste vrienden, sympathisanten, intellectuelen en lezers van Van Wilderode (Cyriel Coupé) weggehouden van de herdenkingen. Een onbegrijpelijke flater alleszins! - Het laatste woord daarover is zeker nog niet gesproken.
Ik reageer met een fel bevlogen gedicht dat de vurig Vlaams-nationalistische én zuiver begaafde dichteres Aleidis Dierick schreef n.a.v. de tiende verjaardag van Antons overlijden in 2008. Dit gedicht was ook bedoeld voor de IJzerwake in Steenstrate.
In Memoriam Anton van Wilderode (1918-1998)
-----------------------------------------------------------------------
De jaren? Zij kwamen en gingen.
Wij hebben uw stem gemist,
de zachte, de hese.
Dichter, blijf spreken!
Een staat die u haatte en vreesde
heeft uw naam uit hun canon gewist;
in dit land zijn er altijd velen
bereid om, wie Vlaming is,
zonder pardon te schofferen.
Niet door hén wordt de toekomst beslist.
Een lied kan de eeuwen trotseren.
Gij hebt het in hardsteen gegrift:
"Wij hebben ons niét vergist."
De jaren? Zij kwamen en gingen.
Wij hebben uw stem gemist,
de zachte, de hese.
Blijf zingen, dichter, blijf zingen!
Uw liederen, wij blijven ze horen.
Uw woord en uw wederwoord;
het ruist om de eenzame toren
waar men uw pen brak en later uw hart.
Uw vers ruist in vlinderstruiken,
in de bomenrij om uw huis,
in vogelvluchten. Het fluistert
in water. Uw woord
is al brood op de tafel.
De jaren? Zij kwamen en gingen.
Wij hebben uw stem gemist,
de zachte, de hese.
Dichter, blijf spreken!
Wij hebben uw verzen gelezen
in een avondlijk dorp zonder ouders,
stil, bij een zwijgend graf
waar gij rust bij uw beide
broeders, schouder aan schouder.
De zomers zijn warm daar en heilig.
En zonder geluid valt de sneeuw.
En de jaren komen en gaan er,
over Vlaanderens bedreigde aarde.
Maar uw woord zal alles bewaren.
En een helder gedicht zingt zich vrij
µin de stralende, schitterende vaandels
die zwart en geel openwaaien
in Steenstrate over de wei.
Aleidis Dierick, 2008
En ten slotte, opgedragen aan het Moerbeeks comité én aan Van Rompuy, die het wel nooit zal te lezen zal krijgen:
Volk, word staat!
--------------------------
Volk, word staat, word Vlaamse staat
doe de kansen keren,
wéér wie u met slechte raad
om de wille van de baat
averechts regeren
zoveel slechte heren!
Volk, word staat, word Vlààmse staat
dop uw eigen bonen,
vecht zolang uw hart nog slaat
tot het vaderland bestaat
waarin straks uw zonen
beter zullen wonen!
Volk, word staat! De oude eis
nu in de felle gebiedende wijs!
Eindelijk, eindelijk eindigt de tijd
van uw beschamende horigheid.
Eindelijk neemt gij het lot van uw land
stevig in eigen hand!
Volk, word staat, word Vlààmse staat
om als volk te leven
Nacht die naar zijn morgen gaat,
morgenlicht en dageraad,
dag die onbeschreven
ons wordt toegegeven!
Ik reageer met een fel bevlogen gedicht dat de vurig Vlaams-nationalistische én zuiver begaafde dichteres Aleidis Dierick schreef n.a.v. de tiende verjaardag van Antons overlijden in 2008. Dit gedicht was ook bedoeld voor de IJzerwake in Steenstrate.
In Memoriam Anton van Wilderode (1918-1998)
-----------------------------------------------------------------------
De jaren? Zij kwamen en gingen.
Wij hebben uw stem gemist,
de zachte, de hese.
Dichter, blijf spreken!
Een staat die u haatte en vreesde
heeft uw naam uit hun canon gewist;
in dit land zijn er altijd velen
bereid om, wie Vlaming is,
zonder pardon te schofferen.
Niet door hén wordt de toekomst beslist.
Een lied kan de eeuwen trotseren.
Gij hebt het in hardsteen gegrift:
"Wij hebben ons niét vergist."
De jaren? Zij kwamen en gingen.
Wij hebben uw stem gemist,
de zachte, de hese.
Blijf zingen, dichter, blijf zingen!
Uw liederen, wij blijven ze horen.
Uw woord en uw wederwoord;
het ruist om de eenzame toren
waar men uw pen brak en later uw hart.
Uw vers ruist in vlinderstruiken,
in de bomenrij om uw huis,
in vogelvluchten. Het fluistert
in water. Uw woord
is al brood op de tafel.
De jaren? Zij kwamen en gingen.
Wij hebben uw stem gemist,
de zachte, de hese.
Dichter, blijf spreken!
Wij hebben uw verzen gelezen
in een avondlijk dorp zonder ouders,
stil, bij een zwijgend graf
waar gij rust bij uw beide
broeders, schouder aan schouder.
De zomers zijn warm daar en heilig.
En zonder geluid valt de sneeuw.
En de jaren komen en gaan er,
over Vlaanderens bedreigde aarde.
Maar uw woord zal alles bewaren.
En een helder gedicht zingt zich vrij
µin de stralende, schitterende vaandels
die zwart en geel openwaaien
in Steenstrate over de wei.
Aleidis Dierick, 2008
En ten slotte, opgedragen aan het Moerbeeks comité én aan Van Rompuy, die het wel nooit zal te lezen zal krijgen:
Volk, word staat!
--------------------------
Volk, word staat, word Vlaamse staat
doe de kansen keren,
wéér wie u met slechte raad
om de wille van de baat
averechts regeren
zoveel slechte heren!
Volk, word staat, word Vlààmse staat
dop uw eigen bonen,
vecht zolang uw hart nog slaat
tot het vaderland bestaat
waarin straks uw zonen
beter zullen wonen!
Volk, word staat! De oude eis
nu in de felle gebiedende wijs!
Eindelijk, eindelijk eindigt de tijd
van uw beschamende horigheid.
Eindelijk neemt gij het lot van uw land
stevig in eigen hand!
Volk, word staat, word Vlààmse staat
om als volk te leven
Nacht die naar zijn morgen gaat,
morgenlicht en dageraad,
dag die onbeschreven
ons wordt toegegeven!
